Ilisua – Roemenië 2002-2005

De timmerman en zijn werknemers begonnen ’s morgens om 9 uur met de lambrisering. In ongeveer 12 uur was het karwei afgerond.

groep 2003

groep 2004

Enkele kinderen 2005

Werk in uitvoering in 1 van de lokalen

Het eindresultaat

De disco in volle gang

In 2002 zijn we voor het eerst met JOES in Roemenië geweest. Het project waar we dit jaar mee begonnen zijn is het schooltje bij het opvangtehuis “preventoriul TBC” in Ilisua.

Ilisua ligt in het noorden van Roemenië, op ongeveer 20 km van Dej en ongeveer 100 km van Cluj Napoca. Vanaf Nieuwleusen is dat ongeveer 2000 km.

In het preventoriul TBC Ilisua worden kinderen opgevangen waarvan een van de familieleden TBC heeft.

Het tehuis biedt plaats aan ongeveer 150 kinderen van basisschoolleeftijd. Bij het tehuis is een schooltje, waar de kinderen overdag les krijgen. Als de kinderen vrij zijn kunnen ze spelen in de speeltuin, of voetballen op het voetbalveld.

In de zomervakantie worden zoveel mogelijk kinderen geplaatst bij (niet besmette) familieleden. Dit lukt niet altijd voor alle kinderen omdat de financiele situatie van de familie dit niet toelaat.

Tijdens de zomervakantie zijn er meestal nog ongeveer 40 kinderen in het tehuis.

De schoollokalen zijn verdeeld over drie verschillende gebouwen: de kleuterschool, een gebouw voor groep 1 tm 3 en een gebouw voor groep 4 tm 8. Alledrie de schoolgebouwen zijn er van binnen slecht aan toe:
- De muren en lambrisering in de lokalen zijn vies en vol met gaten;
- De kozijnen en ramen zijn op sommige plekken kaal afgebladderd en zijn nodig toe aan een nieuwe verflaag;
- Er is weinig (werkende) verlichting;
- De vloeren zijn er erg slecht aan toe;
- In sommige lokalen zijn er erg oude schoolbankjes en stoeltjes;
- Alle kachels in de lokalen werken niet meer.

2002
Dit jaar hebben we ons bezig gehouden met 3 klaslokalen. Hier hebben we de kozijnen, ramen en deuren voorzien van een nieuwe verflaag en de muren opnieuw geschilderd en is de verlichting vernieuwd. Ook is er glas in de deur geplaatst om meer daglicht in het lokalen te krijgen, en zijn de gebroken ramen vervangen door nieuwe.

Daarnaast hebben we voor de eerste 2 lokaaltjes 40 schoolbankjes en stoeltjes en 2 nieuwe kasten laten maken, en in alle lokalen de kachels laten repareren.

De lambrisering was in de eerste twee lokalen zo slecht dat we deze ook wilden vervangen. Dit konden we niet zelf. Dit hebben we dan ook laten doen door een timmerman uit de buurt. Op deze manier wordt de plaatselijke economie gestimuleerd; de timmerman was net voor zichzelf begonnen en deze opdracht gaf hem zo een mooi startkapitaal!

We hebben ook 40 stoeltjes en schoolbankjes laten maken door deze timmerman. Omdat alle kachels in de schoollokalen kapot waren, hebben we deze (10) laten repareren. Deze klus is gesponsord door Motel – Camping “De halve weg” uit Oosterhout Nijmegen. De opbrengst van het jubileumfeest van dit jaar (750 Euro!!) was voor JOES. Van dit geld hebben we de kachels kunnen laten repareren.

De kachels die je op de foto’s ziet zijn kachels gemaakt van “speksteen”. Om deze kachels te repareren moet de hele kachel afgebroken worden, en moet het binnenwerk opnieuw gemetseld worden. Hierbij kunnen de buitenste stenen opnieuw gebruikt worden. De kachels worden gestookt op hout.

Bij de timmerman die de lambrisering heeft gemaakt hebben we ook 40 stoeltjes en bankjes besteld. Deze waren helaas nog niet klaar toen we weer terug gingen naar Nederland. Inmiddels zijn ze wel klaar en staan ze in de lokalen.

Hiernaast zie je het eindresultaat van één van de drie lokalen.

2003
In 2003 zijn we net als in 2002 naar het Preventoriul TBC in Ilisua geweest. Ongeveer de helft van de kinderen die er dit jaar waren kenden we van vorig jaar (dit zijn blijkbaar de kinderen die om andere redenen dan TBC uit huis zijn geplaatst), de rest van de circa 50 kinderen hebben we in de vakantie beter leren kennen.

Één van de nieuwe dingen dit jaar was de hulp van 6 roemeense jongeren bij de werkzaamheden. Doordat we zelf al met 15 mensen waren was de groep dit jaar groter dan anders. Toch bleef het geheel voornamelijk 1 groep, en de Roemenen vonden het allemaal heel erg jammer toen we uiteindelijk weer terug moesten naar Nederland. Bij ons was dat gevoel er ook wel, maar het gevoel van naar huis gaan verzachtte het een beetje.

Dit jaar hebben we ons qua werkzaamheden bezig gehouden met het gebouw van groep 1 t/m 3. Dit zijn 3 lokalen, wat dus niet meer werk lijkt dan vorige jaren. Maar de ramen zijn elk jaar weer het meeste werk, en qua hoeveelheid (en dus qua oppervlak) waren er hiervan flink meer aanwezig dan het vorige jaar (totaal 80 ramen tegen 36 ramen vorig jaar!).

Verder hebben we natuurlijk nog dingen laten opknappen: De kachels voor het tehuis zelf werden dit jaar gerepareerd, we hebben nog een gootsteen voor de keuken gekocht en we hebben wat toiletspullen gekocht voor de kinderen. Verder hebben we materiaal en geld achtergelaten om het laatste lokaal van het hoofdgebouw van de school op te knappen, en dit is inmiddels al gebeurd.

We hebben natuurlijk ook nog tijd gehad om met de kinderen te spelen. Ook hebben we weer een spelletjesmiddag georganiseerd, en we hebben apart daarvan nog 2 keer een disco georganiseerd voor de kinderen met plaatselijke muziek (door gebruik te maken van een computer en muziek die door 1 van de roemeense jongeren was meegenomen). Dit was zeer geslaagd.

2004
Toen we in 2004 aankwamen in Ilusia bleek dat het schooltje wat voor dit jaar op de planning stond, al opgeknapt was door de klusjesmannen van het tehuis. Het jaar hiervoor hebben we geld en wat spullen achtergelaten, zodat ze zelf het gebouw af konden maken. Door een miscommunicatie wist JOES niet dat het gebouw inmiddels opgeknapt was en was de planning, die we gemaakt hadden voor wat we wilden gaan doen, niet bruikbaar meer. We moesten iets anders vinden om te doen, maar dat was zeker geen probleem. Het was juist erg positief om te merken dat de mensen in Roemenië zelf ook meewerken aan een leefbaar resultaat.

In het tehuis is nog genoeg te doen, dus het was geen grote opgave om werkzaamheden te vinden. Op het terrein van het tehuis staan verschillende gebouwen met slaapzalen. We hebben dit jaar 3 slaapzalen van de meisjes opgeknapt, en een kleuterschooltje wat ook op het terrein staat. Nadat we alle ramen en kozijnen van de slaapzalen en het kleuterschooltje hadden geschuurd hebben wij ze geverfd met vrolijke kleuren. De muren en de plafonds hebben we een nieuwe verflaag gegeven. Het is een heel stuk opgeknapt!

We hebben in de 3 meisjesslaapzalen lambrisering aan laten brengen. De timmerman had geen tijd in de periode dat wij er waren, dus 1 week na onze vakantie is de lambrisering geplaatst. Twee van de zes Roemeense jongeren die ons deze vakantie hebben geholpen hebben de lambrisering bekeken nadat het geplaatst was, en het zag er goed uit!

Het opknappen van het kleuterschooltje ging minder goed. We hadden daar de muur geverfd, maar op sommige plekken begon de muur af te brokkelen. Het bleek dat de ondergrond niet goed was en alle nieuwe verf moest er weer af. Daarnaast zaten er slechte plekken in het cement van het plafond en de muren. Die slechte plekken hebben de klusjesmannen van het tehuis er afgehaald. Later bleek dat het beter en veiliger was om een nieuw plafond onder het oude te maken zodat als er wat naar beneden zou vallen het niet op de kinderen, maar op het oude plafond zou vallen. We hebben het plaatsen van een plafond uitbesteed aan de klusjesmannen van het tehuis en hebben de gipsplaten en de andere materialen die daarvoor nodig zijn aangeschaft. We hebben het lokaal zover afgemaakt als we konden, de kozijnen en ramen zijn geverfd en weer terug gehangen. Het was erg jammer dat we het eindresultaat van het kleuterschooltje niet gezien doordat het plafond pas na onze werkvakantie geplaatst zou worden.

We hebben de wc van kleuterschool op laten knappen, die zag er heel slecht uit. Het is daar gedeeltelijk opnieuw betegeld en we hebben nieuw sanitair aangeschaft.

Over het gehele terrein hebben wij alle gebroken ruiten laten vervangen. Dit waren er bijna 100! In sommige ramen zat helemaal geen glas, en dan is in de winter lastig om een lokaal of slaapzaal te verwarmen wanneer het 25 graden vriest.

Voor een iets duidelijker beeld van hoe zo’n vakantie door ons beleefd wordt, zie ons reisverslag 2004.

2005
In 2005 was er weer een verrassing toen we aankwamen in het tehuis: de onderverdieping van het gebouw waar wij slapen was opgeknapt door een andere nederlandse stichting. Aangezien we er zelf al over dachten om dit op te knappen was het vreemd om hier bij aankomst pas achter te komen

De bovenverdieping was nog niet gedaan, en de binnendeuren van beneden waren ook niet geweldig en niet gedaan. Ook was er nog wat schilderwerk nodig bij een ander gebouw. Dus er was nog werk om mee op te starten. Na wat overleg besloten we beneden af te maken en boven 2 lokalen helemaal (op verzoek van Amalia) op te (laten) knappen.

Doordat er beneden bij de ramen kunststof ramen waren gebruikt en de ramen sowieso vervangen moesten worden, was het logisch om dit voor boven voort te zetten. Dit scheelde ons ook aardig wat schuur- en verfwerk. De ramen werden aangebracht door een bedrijf dat ook de wanden stucte en de lambrisering aanbracht in de lokalen.

Verder hebben we dus de deuren van de onderverdieping opnieuw geverfd en gerepareerd waar dat nodig was. Ook bij een ander gebouwtje zijn nog wat ramen en een deur in de verf gezet. Toen we tijd over hadden zijn er ook nog een rek en een paar ramen uit de keuken opnieuw in de verf gezet.

Verder hebben we materiaal gekocht om het dak van de meisjesslaapzalen te herbouwen. De klusjesmannen van het tehuis zouden dan het dak gaan vervangen. Dit is tijdens de vakantie ongeveer half af gekomen, dankzij de niet al te hoge werksnelheid van de klusjesmannen. En er is een bedrijf ingehuurd om de wc’s en enkele muren bij het schooltje in Hasmas (zie verslag vorig jaar) op te knappen.

Verder was er natuurlijk nog tijd voor de disco en de spelletjesmiddag met de kinderen, en er is tussendoor vrij veel met hen gespeeld. Maar tijdens de vakantie is wel medegedeeld dat we volgend jaar niet weer naar het tehuis gaan (of hoogstens een bezoekje).

Voor een wat betere indruk van wat er zoal gebeurt, zie de extra foto’s 2005.