Het was de laatste tijd al aardig stil rond JOES, en na 13 jaar en 11 werkvakanties richting Oekraïne en Roemenië hebben wij besloten ermee te stoppen.
We hebben altijd met veel plezier het werk voor JOES gedaan, en ook de werkvakanties en het resultaat daarvan zal ons altijd bijblijven.
Maar deze keuze hebben we moeten maken we omdat de hoeveelheid leden bij JOES langzamerhand te klein werd om alles nog draaiende te houden, vooral het aantal nieuwe leden stokte.

We hebben het afgelopen jaar nog geprobeerd het aantal leden te vergroten door posters op scholen en kerken op te hangen, verschillende advertenties te plaatsen en ons eigen sociale netwerk tot op ieder nichtje en achterneefje uit te pluizen, maar helaas zonder gewenst resultaat. Dit heeft tot gevolg dat JOES draait op steeds minder mensen, zodat de taakbelasting per persoon te hoog komt te liggen. Dit kwam duidelijk naar voren doordat we vorig jaar met slechts 7 mensen op reis gingen.

Ons laatste project in Siret, Roemenië zal worden voortgezet door stichting Jacob’s Well Romania, coördinator van ons huidige project. Het restbedrag wat momenteel nog op onze rekening staat, zal volledig worden gedoneerd aan ons laatste project. Jacob’s Well zal er samen met een aantal andere klusgroepen voor zorgen dat de school het komend jaar afgebouwd wordt.

Onze penningmeester is er vrij druk mee geweest, maar hier is hij dan eindelijk: het jaarverslag 2008-2009. Hierdoor is weer een goede indruk te krijgen van onze acties en opbrengsten/uitgaven van het afgelopen jaar.

We zijn inmiddels een week terug, maar hoe is het eigenlijk geweest tijdens de vakantie? Hierbij een verslag:

Zoals bekend zijn we zaterdag 19 juli vertrokken, 2 personen ’s ochtends om 10 uur (liftend), de andere 5 personen met het busje om 17:30. De reis is goed verlopen, alleen de lifters hadden wat minder vaart (vooral in polen/slowakije) dan het busje, waardoor de 5 personen al op maandagmiddag aankwamen en de lifters pas op dinsdag.

Na aankomst hebben we natuurlijk meteen de school en het speeltuintje geinspecteerd. Het speeltuintje had wat last gehad van baldadige jongeren, waardoor nu de buurman een oogje in het zeil moet houden. Maar het wordt zeker nog gebruikt door de plaatselijke jeugd. De school zag er goed en groot uit. Op tekeningen kun je je van de grootte toch slecht een voorstelling maken. De verdieping en het dak zaten er duidelijk op, en de leidingen waren al enigszins weggewerkt. Maar het was ook duidelijk dat er nog aardig wat moest gaan gebeuren.

De eerste dagen zijn we meteen aan de slag gegaan met het inzetten van wat kozijnen (die al op maat gemaakt waren door Henri in Nederland), en we hebben via-via geinformeerd bij het tehuis of we daar nog wat voor de gehandicapten konden doen. Dit laatste werd wat lastig omdat de directeur op vakantie was.
Vervolgens zijn we ook aan de slag gegaan met het stucadoren van de wanden van enkele lokalen en andere ruimtes, en de kozijnen werden in de verf gezet. Dit vulde eigenlijk de eerste week geheel.

De tweede week waren de kozijnen inmiddels af, en werd het wat drukker in de school. Dit kwam omdat de Werkgroep Zegveld met 25 man inmiddels ook gearriveerd was. We hebben het stucadoren van de lokalen toen vrij goed afgekregen, maar echt ander werk was lastig om nog af te krijgen.  En toen hebben we maar weer geinformeerd bij het tehuis, en nu kregen we wel toestemming om daar wat te doen. Dus woensdagmiddag en donderdagmiddag is daar met de gehandicapten gespeeld.

Ook waren er op Jacobs well (onze slaapplaats, bedoeld voor licht gehandicapten uit het tehuis om weer terug in de maatschappij te keren) nu 3 of 4 kinderen die thuis wat verwaarloosd werden, en vrijdagmiddag hebben we besloten om met hen een keer naar een ‘Strand’ (roemeens zwembad) te gaan. Dit bleek een simpel zwembad te zijn met omliggend grasveld, waar de kinderen zich zeker hebben vermaakt.

Uiteindelijk hebben we de laatste maandag nog de laatste bouwwerkzaamheden uitgevoerd, en opgeruimd wat er op te ruimen viel. En de dinsdag was de start van de terugreis alweer. Maar al met al was het zeker een geslaagde vakantie.

Hieronder staan nog wat foto’s van de school:

[View with PicLens]

Het is inmiddels bijna 2 jaar geleden dat we de eerste JOES-boekenmarkt heeft georganiseerd, en nu zijn de voorbereidingen in volle gang voor het tweede event.

Hiervoor gaan we allereerst zaterdag 20 februari boeken inzamelen, van 10 tot 15 uur kunnen er boeken ingeleverd worden op de Jan Heereweg 2 of op de markt in Nieuwleusen. Er staan nog 2 data gepland om boeken in te leveren, namelijk 21 maart en 4 april.

Dus hebt u nog boeken liggen waar u toch niets meer mee doet, boeken die eigenlijk al makkelijk ergens op bol.com hadden kunnen staan: Twijfel niet, breng ze langs, en geef ze nog wat nut. Zowel voor ons als voor de toekomstige eigenaar!

Uiteindelijk zal op 18 april de boekenmarkt plaatsvinden waar al de ingeleverde boeken te koop zullen zijn. Dit jaar is het de bedoeling wat meer mensen te trekken door enkele activiteiten eromheen te organiseren. De opbrengst gaat naar ons project in Siret.

Als het lastig is voor u om de boeken te brengen, maar denkt u dat het toch nuttig is om ze aan te leveren: neem dan contact met ons op, bijvoorbeeld via de contactpagina.

JOES heeft verschillende bronnen van inkomsten, zoals donateurs, acties en incidentele giften.
Vooral de laatste categorie is wat onvoorspelbaar. Maar laatst kwam er weer een bedrag binnen dat niet onvermeld mag blijven. Iemand (namelijk Mariëlle Dekker) heeft namens JOES een interview gekregen bij de EO radio, en dat levert over het algemeen veel giften op. Het totaal kwam uit op €14.357. Dit bedrag is zeker een goede stap naar realisatie van de school in Siret.

(En even voor de duidelijkheid: JOES wordt vaak abursievelijk gezien als een christelijke stichting. We hebben inderdaad goede banden met de kerk, en een bericht als dit versterkt dat beeld extra. Maar wij zijn van mening dat geloof niet een noodzakelijke factor is voor het willen helpen van andere mensen, en mensen meer gelovig maken is absoluut niet iets dat wij voor ogen hebben. We zijn dus een stichting vanuit humanitair oogpunt, zoals ook altijd in onze visie gestaan heeft.)